Tag: krachu

Wewnątrz jego lewarowanego krachu likwidacji kryptowalut

Andrew Tate zdeponował 727 000 USD w Hyperliquid w ciągu ostatniego roku, nie dokonał żadnych wypłat i stracił cały stos poprzez nieustanną serię lewarowanych likwidacji, których kulminacja nastąpiła 18 listopada, kiedy jego konto osiągnęło zero.

Zgodnie z księgą Arkham on-chain, nawet około 75 000 USD prowizji za polecenie, które Tate zarobił za sprowadzenie traderów na platformę, zostało zamienione z powrotem na pozycje i zlikwidowane.

Saga ta stanowi studium przypadku, w jaki sposób wysoka dźwignia finansowa, niskie wskaźniki wygranych i odruchowe podwajanie pozycji mogą zmienić sześciocyfrowy bankroll w publiczny spektakl, zwłaszcza gdy trader transmituje każde wejście i usunięcie pozycji w mediach społecznościowych.

Aktywność Tate’s Hyperliquid obejmuje prawie rok, a pierwsza udokumentowana grupa wymuszonych zamknięć wylądowała 19 grudnia 2024 roku.

Tego dnia pojawiło się wiele długich pozycji w BTC, ETH, SOL, LINK, HYPE i PENGU zlikwidowanych jednocześnie, zgodnie z przeglądem historii handlowej Arkham.

Wzorzec, który miał zdefiniować następne jedenaście miesięcy, był już widoczny: wysoka dźwignia finansowa na kierunkowych zakładach kryptowalutowych, minimalne zarządzanie ryzykiem i preferowanie ponownego wchodzenia w przegrane transakcje przy wyższych wielokrotnościach zamiast zmniejszania ekspozycji.

Czerwcowy hazard ETH i bieżące podsumowanie

Najbardziej publiczna implozja nastąpiła 10 czerwca, kiedy Tate opublikował długą pozycję lewarowaną 25x na ETH około $2,515.90, chwaląc się rozmiarem i przekonaniem stojącym za transakcją.

Kilka godzin później pozycja została zlikwidowana, a post usunięty.

Następnego dnia Lookonchain opublikował migawkę pulpitu nawigacyjnego łączącą adres trackera Hyperliquid z Tate, pokazując 76 transakcji, 35,53% współczynnik wygranych i około 583 000 USD skumulowanych strat.

Ten współczynnik wygranych, zaledwie jeden na trzy, oznaczał, że Tate potrzebował, aby jego zwycięzcy przewyższali przegranych, aby osiągnąć znaczny próg rentowności. Tak się jednak nie stało.

Przejrzystość księgi zleceń i warstwy rozliczeniowej Hyperliquid oznaczała, że każde wejście, każde wezwanie do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego i każda likwidacja były widoczne dla każdego, kto obserwował adres. Nawyk Tate’a do publikowania transakcji przed ich rozwiązaniem tylko zwiększył widoczność.

Wrzesień i listopad: ostateczny szlif

Wrzesień przyniósł kolejną głośną stratę, gdy długa pozycja w WLFI została zlikwidowana za około 67 500 USD.

Raporty w tamtym czasie odnotowały, że Tate próbował ponownie wejść w transakcję na podobnych poziomach i ponownie stracił pieniądze, wzorzec, który powtarzał się przez ostatnie tygodnie życia jego konta.

W listopadzie stos wyraźnie się przerzedził. W dniu 14 listopada długa pozycja BTC z dźwignią 40x wygenerowała około 235 000 USD. Cztery dni później konto zostało całkowicie wyczyszczone.

Końcowa sekwencja miała miejsce 18 listopada około godziny 19:15 EST, kiedy ostatnia z długich pozycji BTC Tate’a została zlikwidowana w pobliżu uchwytu 90 000 USD.

W sekcji zwłok Arkham stwierdzono, że w całym cyklu Tate zdeponował 727 000 USD, nic nie wycofał i spalił całe saldo, w tym 75 000 USD zarobków z poleconych.

Warto zatrzymać się nad tą liczbą poleconych: Tate przyciągnął wystarczającą liczbę traderów do Hyperliquid, aby uzyskać znaczący rabat, a następnie wymienił te zarobki na te same lewarowane pozycje, które kosztowały go już sześć cyfr.

Nie była to tylko porażka w ochronie kapitału, ale także porażka w rozpoznaniu, że sama strategia była zepsuta.
Od 1 listopada do 19 listopada Tate dokonał 19 likwidacji, plasując się wśród najczęściej likwidowanych traderów Hyperliquid w tym miesiącu, zgodnie z podsumowaniami Lookonchain. Pod względem całkowitej liczby wymuszonych zamknięć w tym okresie ustępował tylko Machi Big Brother i Jamesowi Wynnowi.

Ostateczne zestawienie obejmuje pozycje w BTC, ETH, SOL i rotacyjnej obsadzie mniejszych tokenów, wszystkie wprowadzone z wielokrotnością dźwigni od 10x do 40x.

Im wyższa dźwignia, tym mniejsza wypłata wymagana do uruchomienia wezwania do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego. W niestabilnym miesiącu dla kryptowalut, wezwania te nadeszły szybko.

Co dźwignia finansowa i niskie współczynniki wygranych robią ze stackiem

Mechanika wymazania Tate’a jest prosta: wysoka dźwignia powiększa zarówno zyski, jak i straty, a współczynnik wygranych poniżej 40% oznacza, że tracisz więcej transakcji niż wygrywasz.

W przypadku lewarowanego kontraktu perpetualnego wystarczy ruch o 2,5% w stosunku do pozycji 40×, aby wywołać likwidację.
Pozycje Tate’a często znajdowały się na lub powyżej tego progu, co oznaczało, że nawet niewielkie cofnięcia mogły go zamknąć.

Kiedy ponownie wszedł na podobną lub wyższą dźwignię po wymuszonym zamknięciu, skutecznie zresetował tę samą transakcję z mniejszym stosem i tymi samymi parametrami ryzyka. Z biegiem czasu ta dynamika zmniejsza kapitał do zera.

75 000 USD zarobków z poleceń potęguje problem. Program poleceń Hyperliquid wypłaca procent opłat transakcyjnych generowanych przez użytkowników, których trader wprowadza na platformę.

Tate zarobił te 75 000 USD, generując wystarczający wolumen, własny lub od obserwujących, którzy zarejestrowali się pod jego linkiem, aby zakwalifikować się do rabatu.

Zamiast wycofać te środki lub wykorzystać je do zmniejszenia dźwigni finansowej, wymienił je na te same pozycje, które zostały już wielokrotnie zlikwidowane.

Decyzja ta odzwierciedla albo przekonanie, że następna transakcja odwróci trend, albo niezrozumienie tego, jak szybko dźwignia finansowa może pochłonąć bankroll, gdy wskaźnik wygranych pozostaje niski.

Dlaczego rozegrało się to publicznie

Chęć Tate’a do transmitowania transakcji przed ich rozwiązaniem zmieniła osobiste konto handlowe w publiczną księgę.

Większość traderów, którzy wysadzają się na dźwigni finansowej, robi to po cichu, ponieważ ich likwidacje pojawiają się w zagregowanych danych giełdowych, ale nie są powiązane z tożsamościami ani narracjami.

Tate publikował wpisy, oznaczał pozycje i czasami usuwał dowody po wymuszonych zamknięciach, co gwarantowało rozgłos medialny i śledztwo w łańcuchu.

Arkham, Lookonchain i inni zbudowali trackery specjalnie do śledzenia konta, wiedząc, że każda likwidacja wygeneruje kliknięcia i komentarze.

Przejrzystość infrastruktury Hyperliquid sprawiła, że śledzenie stało się banalnie proste. W przeciwieństwie do scentralizowanych giełd, gdzie dane konta są prywatne, Hyperliquid rozlicza się w łańcuchu i ujawnia historię handlu każdemu, kto ma adres.

Gdy Lookonchain powiązał publiczną osobowość Tate’a z konkretnym adresem Hyperliquid, księga stała się sportem dla widzów.

Każde wezwanie do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego, każde ponowne wejście i każda ostateczna likwidacja były oznaczane znacznikiem czasu i archiwizowane w czasie rzeczywistym.

Szersze pytanie, jakie rodzi saga Tate, dotyczy tego, czy platformy wieczyste o wysokiej dźwigni finansowej są zaprojektowane z myślą o sukcesie detalicznym, czy też mają na celu wydobycie kapitału od zbyt pewnych siebie traderów.

Hyperliquid oferuje dźwignię finansową do 50x na niektórych parach, z wezwaniami do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego, które uruchamiają się automatycznie, gdy kapitał spadnie poniżej progów utrzymania.

Dla wyrafinowanych traderów ze ścisłym zarządzaniem ryzykiem, narzędzia te umożliwiają strategie efektywne kapitałowo. Dla traderów z niskimi wskaźnikami wygranych i nawykiem podwajania, działają one jak maszyny do likwidacji.

Wipeout Tate’a w wysokości 727 000 USD nie zmieni struktury opłat Hyperliquid ani limitów dźwigni finansowej, ale oferuje publiczne studium przypadku tego, co dzieje się, gdy zderzają się dźwignia finansowa, niskie wskaźniki wygranych i odruchowe ponowne wejście.

Platforma pobierała opłaty transakcyjne od każdej pozycji, każdego ponownego wejścia i każdego wymuszonego zamknięcia. Program polecający zapłacił Tate 75 000 USD, aby zwiększyć wolumen na giełdzie, a następnie odzyskał te 75 000 USD poprzez likwidacje.

Z biznesowego punktu widzenia system działał dokładnie tak, jak został zaprojektowany.

Dla traderów detalicznych obserwujących rozwój sagi, lekcja dotyczy mniej konkretnych błędów Tate’a, a bardziej strukturalnej dynamiki handlu lewarowanego.

Współczynnik wygranych na poziomie 35% jest możliwy do przetrwania przy odpowiednim doborze wielkości pozycji i zarządzaniu ryzykiem. Jednak w połączeniu z 25-krotną dźwignią finansową i nawykiem ponownego wchodzenia w przegrane transakcje przy wyższych wielokrotnościach staje się śmiertelny.

Przejrzystość rozliczeń w łańcuchu oznacza, że dynamika ta jest teraz widoczna w czasie rzeczywistym, zmieniając poszczególne wybuchy w publiczną edukację lub publiczną rozrywkę, w zależności od tego, kto patrzy.

Konto Tate’a jest zerowe. Księga zamówień Hyperliquid przechodzi dalej. Kwota 727 000 USD zniknęła, zarobki z poleconych zniknęły, a księga została upubliczniona.

To, co pozostało, to oznaczony czasem zapis tego, jak szybko dźwignia finansowa może pochłonąć kapitał, gdy trader odmawia odejścia.

Wspomniane w tym artykule